من یک جزیره بودم،

تنها ولی صمیمی و گرم،

واسه عشق بازی موج ها،

قامتم به بستر نرم

تو یه عزیز دردونه بودی،

پیش چشم خیس موج ها،

یه نگین سبز خالص،

توی انگشتر دریا

تا که یک روز تو رسیدی،

توی قلبم پا گذاشتی...!!!

غصه های عاشقی را تو وجودم جا گذاشتی

زیر رگبار نگاهت،

دلم انگار زیرو رو شد،

برای داشتن عشقت،

همه جونم آرزو شد

تا نفس کشیدی انگار،

نفسم برید تو سینه،

ابر و باد و دریا گفتن،

حس عاشقی همینه

اومدی تو سرنوشتم،

بی بهونه پا گذاشتی،

وقتی قلب عاشق من پیش چشمای تو اومد،

اونو با دستای نازت تو سینه ات گذاشتی،

سوی روشنی فردا من و دل تنها نشستیم

چشم به راهت لب دریا

من و حست تنها نشستیم

کم کم حس نیازت پا گذاشت توی وجودم

خواستم بگم عاشقتم

دیدم از من عاشق تری

خواستم بگم دوست دارم

زودتر حرف دلم رو خوندی

دوستت دارم

چه قدر زیباست این جمله

چون حقیقت قلب منه

حقیقتی به زیبایی تو

پس مثل همیشه حقیقت قلبمو تقدیم تو می کنم با این که خیلی دورم ازت

دوستت دارم

خواهم زتو نویسم

تو که مرحم هر دردمی ،اما دوریت بزرگترین دردم میشه

خواهم زتو نویسم

اما حسی در من پدیدار شده که دست و زبانم را می بندد

خواهم زتو نویسم

اما جملاتم تکه پارست و در حد قلب مهربان تو نیست

خواهم زتو نویسم

اما اشک های گرم و سوزان، دیدگانم را می بندد

خواهم زتو نویسم

حسی جلو دارم شده!

پس در دل آرزوی قربانی شدن در پیشگاه خاک پای تو را می کنم...

خواهم زتو نویسم

حس می کنم قلبم زسینه از تپش برون می آید

خواهم زتو نویسم

دستانم به لرزه می افتد و دستان گرم تورا می طلبد

خواهم زتو نویسم

چشمان خسته ام نگاه پر رمز و راز تو را می طلبد

خواهم زتو نویسم

قلب گرفته ام زمزمه می کند:

از تو ننویسم پس از که نویسم؟

برای تو نمیرم پس برای که بمیرم؟

خواهم زتو نویسم

وجود آشفته ام زمزمه می کند:

ساجده قابل توصیف نیست

او والا تر از آنست که بتوان ز او نوشت...

خواهم زتو نویسم

هستیم زمزمه می کند:

بگو دوستت دارم

چون زیبا ترین و بهترین عبارتیست در حد تو

پس بی هیچ مانعی ولی با قلب نا آرام

می نوسم:

دوستت دارم...

حس تو را دارم

از تو سخن گفتن

برای تو گریستن

و به تو نگریستن

دلتنگم...

دلتنگم که چه عاجزانه افق های طلایی آرزوی نگاهت را با هزار تمنا جست و جو می کنم...

و قصه ی تلخ انتظار را در آسمان رویایی نگاهت در میان می گذارم...

نسیم اشکی که از سر شوق در نگاهت موج می زند بارانیست از عشق و دلتنگی...

برای باغ رویاهایم...

دلم چه بی قرار برای نگاه عاشقت می تپد

دلم چه عاشقانه به سویت پر می کشد

و چه عاشقانه قلب من دوری تورا نزدیکی می انگارد

دلم...

در دل شب های تاریک قلبم به جست و جوی روشنایی شمع وجودت می گردم

که بی تو گلبرگ های نازک وجودم را باد سرد خزان باز در هم فرو می ریزد و جوانه های نا شکفته ی امیدم با دوری تو می خشکد...

آخه دوری تا کی؟!

این سوالیست از ذل عاشق غریبم...

جوابش چیزی نیست جز سکوت چشمان آواره ی من!

با اینکه می دانم قلبم کوچکنر از آن است که ظرفیت یگانگی تورا داشته باشد...!

ولی باز در سکوت پر ز فریاد خود می گریم و می گویم:

با همین قلب کوچک...

با همین قلب ساده...

با همین قلب عاشق...

به وسعت تمام خوبی ها و سادگی هایت...

به وسعت تمام مهربانی هایت...

و به وسعت عشق زیبای تو...

دوستت دارم

                                                                    تقدیم به آنکه خوب می داند درد مرا...!